olmak istediğim o meyve ağacına

onu istemiyorum, bana bunu hatırlat.

tenimden geçen trenlerin durağı olmadı hiç

yalnızca dokunuşuna tutundum bir anlık

sonra bırakıverdim

ve mevsimler birbirine dönüştü —birdenbire

onu istemiyorum, bana bunu hatırlat.

çürük meyveler eteklerimden döküldü durdu

yalnızca kokusuna dokundum bir anlık

toprağa dokunur gibi, köklerimi salar gibi derinine

sonra çekildim ve otlar bitiverdi dibimde

onu istemiyorum, bana bunu hatırlat.

uykusuz kalıp duruyorum 

biliyorsun yaslanacak yerim yok benim

gündüzlerim rüya gibi, bulanık.

öğlen güneşi yaktı tenimi kaçıverdim

oysa sen üfledikçe denizlere

buharlaşıp uçan da bendim

mevsimler meyveleri çürüttükçe

ben eteklerimi topluyorum sürünmesinler diye yere

renkli, çiçekli, yamalı, çocuksu, eğreti

ıslandıkça ağırlaşıyor benim söylediklerim.

suyu bulandırmak, o eteği ıslatmak, onu unutmak

yürümek sahiller, denizler, mevsimler boyu

suyu ortadan ikiye yarmak.

yol açmak sana, bana bulaşmadan

                                          ıslanmadan

                                          gidebilesin diye.

onu istemiyorum, hatırlat bunu bana.

çıkarken kapıyı açık bırak içeriden açılmıyor

ya da bana bir anahtar yaptır, evim diyeyim buraya

gölgeme ayak izlerini bırakayım

sana taze meyvelerden

sana bahar çiçeklerinden

sana ılık ve hafif rüzgarlardan

sana

tatlar, kokular, kuşlar toplayayım

sana temmuz rüzgarından bir şiir çalayım ve benzemesin hiçbir şeye. bazı şeyleri kaçmadan yakalamak gerek. ne güzel dilek. benim pastamın mumları hep kışın üflendi, yaza özenip yazı özleyip durdum. benim yapraklarımı temmuz rüzgarı okşadı ve ekim rüzgarı kopardı götürdü. yeniden doğup durmaktan yoruldum. bütün umutlarımı toprağa akıtmak ve solup gitmek istiyorum bazen. gövdeme vurulacak baltaya sıkıca sarılmak, onu heyecanla kucaklayıp beni devirene kadar huzurla yaslanmak istiyorum. en ince tuşa bas çünkü duymak istiyorum. toparlan gel, sana gövdemden bir oda yapılmasına izin vereceğim.